Zbudzone przez lekturę w bibliotece Towarzystwa Tatrzańskiego zainteresowanie górami wydało swoje owoce i w 1904 r. Walery po raz pierwszy wraz z kilkoma kolegami z klasy wyjechał do Zakopanego. Noclegi odpracowywali przy wykończeniu chałupy góralskiej. Na następne lato zabrał do Zakopanego matkę i brata. Zamieszkali u gazdy Jana Zaryckiego na Krzeptówkach. Przyjaźń z rodziną Zaryckich przetrwała obie wojny. Jerzy Żuławski (wówczas już doświadczony taternik) zabrał braci Goetlów na pierwszą wyprawę. Przeszli wówczas Orlą Perć od Zawratu po Krzyżne. Od tego momentu zaczęła się toczyć pierwsza lawina aktywności Goetla. W 1906 r. wraz z Mieczysławem Świerzem i kolegami założyli Klub Kilimandżaro, a w 1908 r. zostali przyjęci do Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego.

Sekcja Turystyczna Towarzystwa Tatrzańskiego na Hali Gąsienicowej (1910).
Stoją (od lewej): Janusz Chmielowski, Jodkowski, Porębski, Drewnowski, Wolański, Janusz Żuławski, Tadeusz Korniłowicz, Wayda, Komornicki, Ritterschield, Wanda Jerominówna, Znamięcki, dr W. Zakrzewski, Kazimierz Panek, Janikowski, Aleksander Schiele, Staniszewski, Bołdyrew, prof. Kulczyński, Zygmunt Klemensiewicz.
Siedzą (od lewej): Ignacy Król, Lerski, nierozpoznany, Helena Dłuska, Irena Pawlewska, Mieczysław Świerz, Ferdynand Goetel, Walery Goetel, Władysław Kulczyński, Maria Skłodowska, Jankowska, Królowa.
Na przodzie przewodnicy: Jędrzej Marusarz, Wojciech Tylka Suleja, Klimek Bachleda, Stanisław Byrcyn, Józef Gąsienica Siajny.

Wycieczka Sekcji Turystycznej TT z Mariuszem Zaruskim

Walery Goetel uczestniczył w wielu pierwszych wejściach ścianami szczytów i przejściach graniami tatrzańskimi. Największym jego wyczynem było w 1910 r. pierwsze zimowe wejście na Mnicha (Bednarski, Cybulski, Goetel, Lesiecki, Loria, Zdyb).

 

 

Pierwsze zimowe wejście na Mnicha w marcu 1910 r.

Pierwsze zimowe wejście na Mnicha w marcu 1910 r., wspinaczka na szczyt

Walery Goetel brał udział w pierwszych wyprawach ratunkowych tworzonego przez Mariusza Zaruskiego Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Zaruski powierzył mu kierowanie w Towarzystwie Tatrzańskim Komisją dla Robót w Górach i Przewodnictwa. Walery poznał Klimka Bachledę i innych wybitnych ówczesnych przewodników, przyjaźnił się z Jędrzejem Marusarzem i Bartusiem Obrochtą.

Powrót z wyprawy ratunkowej w Granatach w 1909 r., od lewej: A. Schiele, Chmielowski, Borkowski, Staniszewski, W. Goetel

 

Powrót z wyprawy ratunkowej po Szulakiewicza z Doliny Jaworowej w 1909 r., od lewej: nierozpoznany, Z. Klemensiewicz, Król, nierozpoznany, W. Goetel, Bołdyrew, Porębski

W latach późniejszych Walery Goetel pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Towarzystwa Tatrzańskiego (1919–1936). Od 1936 do 1947 r. i ponownie w latach 1948 do 1950 r. był prezesem i to już ostatnim Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Po utworzeniu Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego był przez wiele lat przewodniczącym Komisji Turystyki Górskiej. W latach 1935–1949 był redaktorem naczelnym „Wierchów”, a następnie aż do śmierci przewodniczącym Komitetu Redakcyjnego tego rocznika. Działając również poza granicami kraju, Walery Goetel był jednym z inicjatorów utworzenia Union Internationale des Associations d’Alpinisme, w której był stałym członkiem Komitetu Wykonawczego (1928–1950, 1960–1972) – honorowe członkostwo przyznały mu też Club Alpin Français oraz Club Alpin Italiano. Za zasługi król Wiktor Emanuel odznaczył go w 1928 r. Komandorią Orderu Korony Włoskiej, a prezydent Francji w 1931 r. Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej.