Po trzech latach nauki Walery Goetel przeniósł się do Wiednia i kontynuował studia na Uniwersytecie Wiedeńskim, przyciągnięty sławą geologów, profesorów Uhliga, Suessa i Notha. Polecony przez Jacka Malczewskiego zamieszkał w Wiedniu, w Pałacu Lanckorońskich i uczył Antoniego Lanckorońskiego języka polskiego. 

Z lewej: Walery Goetel przy biurku

Wnętrze salonu w Pałacu Lanckorońskich

Ponieważ Karol Lanckoroński zasiadał w sejmie austriackim i był Wielkim Szambelanem dworu, Walery Goetel przebywając w Wiedniu, miał okazję brać udział w rozmaitych oficjalnych uroczystościach i obiadach, w trakcie których poznawał różne osoby ze świata polityki, nauki, kultury i arystokracji. W pałacu mieściła się unikatowa kolekcja dzieł sztuki europejskiej, polskiej i antycznej. 

Podopieczni Walerego Goetla: Rafał Malczewski i Antoni Lanckoroński w Tatrach

Antoni Lanckoroński z siostrą Karoliną w majątku Lanckorońskich w Rozdole

Lata nauki w najlepszych szkołach w Krakowie, studia w Wiedniu, jednej ze stolic kultury europejskiej, przebywanie w kręgu ludzi o szerokich zainteresowaniach i wielu pasjach ukształtowało osobowość braci Goetlów i w połączeniu z ich wybitnymi zdolnościami, pomimo pochodzenia z bardzo skromnej i stosunkowo ubogiej rodziny, pozwoliło im dołączyć do kulturalnej elity polskiej, a później europejskiej.

W trakcie pobytu w Wiedniu Walery Goetel wielokrotnie wyprawiał się z kolegami na wspinaczki w Alpy i wycieczki narciarskie w Wysokie Taury. Podczas jednej z wypraw doznał tragicznego w skutkach złamania nogi, którego następstwa pozwoliły mu wprawdzie jeździć na nartach, ale uniemożliwiły uprawianie wyczynowego alpinizmu.

Szlak pierwszej wyprawy naukowej na Kaukaz: 1 – koleją, 2 – statkiem, 3 – teren kartowany

Kierownictwo i członkowie wyprawy geologicznej na Kaukazie w Konczkati, 1912 r.
Siedzą od lewej: Dr Nott, Pani Schmaedel, Baron Schmaedel
Stoją: Schmaedel Junior, Czesław Kuźniar, Walery Goetel, R. Engel

Walery Goetel w wąwozie u źródeł rzeki Suskury na Kaukazie

W trakcie tej wyprawy Walery Goetel wykonał po raz pierwszy większą ilość fotografii (na kliszach szklanych 13 × 18 cm) i zaczął traktować fotografowanie jako jeszcze jedną pasję. Od wyprawy do Gruzji datuje się niechęć Walerego do papierosów. Widząc, co działo się z kolegami, gdy warunki atmosferyczne odcięły im na 10 dni zaopatrzenie w tytoń, poprzysiągł sobie nie palić. Obietnicy tej dotrzymał i wszyscy wiedzieli, że przy Goetlu nie należy palić. Odwiedzający Goetla goście, często bardzo dystyngowani, nigdy nie palili w jego obecności papierosów.

Po powrocie do Wiednia Walery Goetel kontynuował pracę nad rozprawą doktorską i w 1913 r. uzyskał tytuł doktora filozofii za pracę z zakresu budowy geologicznej Tatr i powrócił do Krakowa, obejmując stanowisko asystenta na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Zawiadomienie o promocji doktorskiej na Uniwersytecie Wiedeńskim